บทที่ 11 ตอนที่ 11 คุณหมอโหด

ตอนที่ 11 คุณหมอโหด

ห้องของแก้มใส

แก้มใสที่พึ่งตื่นเพราะเสียงเคาะประตู้ห้องเสียงดัง เมื่อเปิดออกมาก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นผู้ชายสวมสูทสีดำ เดินเข้ามาในห้องของเธอถึงสี่คน เธอทั้งตกใจและตั้งตัวไม่ทัน และรู้ดีว่าคนพวกนี้ เป็นคนของใคร

“นี่พวกคุณเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่ ทำไมถึงเข้ามาในห้องฉันแบบนี้ ออกไปก่อนที่ฉันจะแจ้งความ อย่าเข้าไปนะ บอกให้หยุดไงล่ะ”

เธอหันไปตะโกนโวยวาย จนกระทั่งหนึ่งในนั้น หันมาใช้อะไรบางอย่างดันที่หลังของเธอ พร้อมกับเสียงที่ทำให้แก้มใสเงียบลงไปทันที

แกร๊ก

เสียงบางอย่างที่ดังอยู่ที่ด้านหลัง ทำให้แก้มใสไม่กล้าขยับตัว เธอรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร และใครเป็นคนส่งมา แต่ว่าทำไมกันล่ะ

“นี่มัน.... หมายความว่ายังไงกันแน่ พวกแกต้องการอะไร”

“คุณหมอภูวินทร์สั่งให้พวกเรามาบอกคุณว่า ภายในสามชั่วโมงนี้ ให้คุณย้ายของออกไปจากห้องนี้ ไม่อย่างนั้น... ให้พวกผมแจ้งข้อหาบุกรุกกับคุณได้ทันที”

“พวกแกว่ายังไงนะ หมายความว่ายังไง ที่ให้ฉันย้ายออกไปจากที่นี่ ห้องนี้คุณหมอซื้อให้ฉันอยู่นะ ฉันไม่เชื่อหรอก เขาไม่มีทางกับฉันแบบนี้ พวกแกโกหก”

“ตอนนี้คุณหมอขายห้องนี้ให้คนอื่นแล้ว เจ้าของใหม่จะย้ายเข้าสิ้นเดือนนี้ คุณไม่มีสิทธิ์จะอยู่ที่นี่ บอสก็เลยสั่งให้พวกเรามาช่วยย้ายออก”

“ไม่ได้นะ! ฉันจะโทรไปคุยกับคุณหมอให้รู้เรื่อง ฉันจะบินไปเรียนต่ออีกสองสัปดาห์ ไม่ให้อยู่ที่นี่แล้วจะให้ไปอยู่ที่ไหน รอก่อนเถอะ ฉันจะฟ้องคุณหมอให้หมดเลยว่า พวกแกข่มขู่ฉันยังไง!”

แก้มใสกดโทรออกไปหาหมอภูมิทันที ซึ่งเขาก็รออยู่ เพราะเขาเป็นคนส่งลูกน้องไปหาเธอที่ห้อง เมื่อเห็นว่าเธอโทรเข้ามา ก็กดรับสายทันที

“ฮัลโหล”

“คุณหมอคะ! มีไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ อ้างว่ารับคำสั่งมาจากคุณ จู่ ๆ ก็มาบอกให้แก้มย้ายออกจากคอนโดหรูที่หมอซื้อให้แก้มค่ะ ช่วยแก้มด้วยนะคะ”

“ไอ้บ้าที่คุณว่านั่น คือคนของผมเอง ทางที่ดีคุณทำตามที่พวกเขาบอกเถอะ เพราะผมไม่ได้ห้ามพวกเขา ไม่ให้เขาทำรุนแรงกับคนที่ขัดขืน”

“หมอ… หมอภูมิคะ นี่คุณหมายความว่ายังไง กว่าแก้มจะเดินทางไปต่างประเทศอีกตั้งสองอาทิตย์ ถ้าไม่อยู่ที่นี่…”

“ต่างประเทศงั้นเหรอ นี่คุณยังคิดว่าจะได้ไปเรียนอยู่งั้นเหรอ คุณอย่าลืมสิว่า ทำเรื่องอะไรเอาไว้”

น้ำเสียงเรียบเย็นของเขา ทำให้แก้มใสเกือบเข่าทรุด 

“คุณหมอหมายความว่ายังไงคะ นี่คุณคงจะไม่…”

“เลิกทำตัวเป็นเหยื่อเถอะแก้มใส คุณคิดว่าผมไม่รู้เลยเหรอว่า คุณทำเรื่องชั่วอะไรลับหลังผมไว้บ้าง”

“ไม่นะคะคุณหมอ คุณต้องเชื่อแก้มสิคะ แก้มไม่เคยโกหกคุณเลยนะคะ พวกมันโกหกทั้งนั้น”

“โทรเรียกวีล่ามาแสดงละคร จะฆ่าตัวตายต่อหน้าผม เรียกผู้หญิงที่เคยเกี่ยวข้องกับผม ให้มาวุ่นวายในงานหมั้น อ้อ… ผมเกือบลืมวีรกรรมสุดแสบที่ทำให้ผมเจ็บตัว อย่างเรื่องแอบเปลี่ยนแหวนหมั้น แล้วเอาแหวนโสโครกของคุณมาใส่แทน”

“ไม่นะคะ เรื่องนั้น...”

“แก้มใส…คุณล้ำเส้นผมเกินไปแล้ว ในเมื่อคุยกันไม่รู้เรื่อง ก็ไม่จำเป็นต้องคุยกันอีก จากนี้ไประหว่างผมกับคุณ ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป”

“ไม่นะคะหมอ ฉันไม่รู้เรื่องนะ คุณต้องเชื่อฉันนะคะ แก้มถูกใส่ร้ายค่ะหมอ แก้มจะไปทำแบบนั้นได้ยังไง”

“ใส่ร้ายหรือเปล่า คุณรู้ดีอยู่แก่ใจ หรือว่าจะต้องให้พวกเธอเป็นคนบอกคุณเองล่ะ ผมว่าตอนนี้ พวกเธอน่าจะไปถึงแล้วนะ ขอให้คุณโชคดี”

“อะ อะไรนะ หมายความว่ายังไง นี่พวกแกมาทำอะไรที่นี่ ออกไปนะ อย่าเข้ามานะ!”

แก้มใสตกใจ เมื่อเหล่าดารา นางแบบและผู้หญิงที่เธอบอกให้ป่วนงานหมั้นเมื่อวันก่อน เดินเข้ามาในห้อง ซึ่งแต่ละคนสีหน้าไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย

“หลอกให้ฉันไปป่วนงานหมั้นคุณหมอภูมิ แกรู้มั้ยว่าฉันต้องโดนอะไรบ้าง บริษัทพึ่งจะฉีกสัญญาฉันไป ตอนนี้ฉันถูกไล่ออกแล้ว”

“ส่วนฉันถูกบริษัทสั่งพักงานสามเดือน เพราะเห็นว่าฉันไปก่อกวนในงานหมั้นคุณหมอวันนั้น”

“ฉันต้องอับอายคนอื่นเพราะเล่นละครให้แก ทั้งถูกไล่ออกจากต้นสังกัด และต้องชดใช้ค่าฉีกสัญญาอีกหลายล้าน วันนี้ฉันจะให้แกชดใช้!”

“อย่านะ! ฉันไม่รู้เรื่องนะ พวกแกแค่ฟังฉันพูดไม่กี่คำ ก็หาเรื่องทำแบบนั้นเอง จะมาโทษฉันได้ยังไง โอ๊ย! ปล่อยนะอีบ้า!”

วีล่าดึงกระชากผมเธอจากด้านหลัง จนแก้มใสแหงนหน้าตามแรงกระชาก

“ไม่รู้เรื่องงั้นเหรอ เดี๋ยวก็รู้ว่าแกรู้เรื่องดีหรือเปล่า รบกวนพวกคุณออกไปก่อน แล้วปิดประตูให้ด้วย ข้างในนี้ให้พวกเราจัดการเอง หลังจากนั้นจะทำอะไร ก็แล้วแต่พวกคุณเลย”

ผู้ชายชุดสูทสีดำที่เหลือ เดินออกไปพร้อมกับปิดประตู เสียงสุดท้ายที่พวกเขาได้ยิน คือเสียงกรีดร้องของแก้มใส ตามไปด้วยเสียงตบตีไม่ยั้ง จากพวกผู้หญิงเกือบสิบคน ที่ถูกภูวินทร์จับไปสอบสวนและปล่อยออกมา แต่ทุกคนก็ถูกเลิกจ้าง และรับผลจากการเชื่อคำของแก้มใสทั้งหมด

“เธอกล้าลองดีกับบอสได้ยังไง ไม่รู้เหรอว่าบอสโหดขนาดไหน”

“คงคิดว่าตัวเองเป็นคนโปรด ที่บอสไม่มีทางลืมได้ละมั้ง ถึงได้กล้าลองดีกับเขา ตอนนี้เงินและที่อยู่ก็ไม่มี หลังจากนี้เธอคงแย่แล้วล่ะ”

“ให้คนมาช่วยเธอย้ายออกไป หมดหน้าที่ของเราแล้ว ไปกันเถอะ”